PANGATLONG HINAGPIS

pumikit ka...
damhin mo ang mga palad kong pinalamig ng panahon
isipin mo ang mga ngiti ng kahapon
bawat halakhakan at mga taghoy.

pumikit ka...
balikan mo ang sandaling nagpalutang sayo sa alapaap
mga kaganapang noon ay isa lamang pangarap
at mga talang di mo maapuhap.

pumikit ka...
muli mong tanawin ang madilim na ulap
noong panahong kinailangan mo ng paglingap
at mahihigpit na yakap.

sa muli mong pagmulat,
katotohanan ay muling sasambulat
ang sugat ay muling magnanaknak.
at gagamutin sa paraang TAMA at DAPAT.

nawa'y di ka mabulagan
sa nakakasilaw na katotohanan
at sa mga alikabok na nagkalat sa daan
upang ikaw ay ganap na matauhan.

kung sakali mang
mabalot ng dilim ang iyong mga mata
mga tala man ay di mo na muling makita
damhin mo ang init ng aking mga palad
sabay tayong maglalakad.

gagabayan kita.
aakayin.
aalalayan.
hanggang matagpuan mong muli
ang iyong sarili
sa aking mga kamay...

...at muling nanumbalik ang aking ulirat...

UNANG HINAGPIS
PANGALAWANG HINAGPIS

labing-walong araw bago magpasko
ikalawang araw ng pagluluksa

IKAW

Ang pagmamahal ko sa iyo'y walang kapara
pag-ibig na punung-puno ng pag-asa
IKAW ang gabi ko at umaga
tanging lakas ko sa tuwina...

Nadarama mo sana ang aking pagsinta
sa buhay ko'y IKAW lamang,wala nang iba pa.
patuloy kang iibigin at pakamamahalin
tumalikod man ang mundo sa akin.

Mahal kita.
IKAW lamang.
IKAW na nga.
Walang iba.

Pangalawang Hinagpis

Sa matagal na pagtatago ko sa katahimikan
Ako’y lumalantad ng may katinuan
Ang bawat tanong ay bibigyang kasagutan
Ang lahat ng dilim, aking liliwanagan.

Noong araw na ikaw ay aking natanawan
Nabighani agad ako sa iyong kagandahan
Pinilit kong limutin ang sugat ng nakaraan
Dahil batid kong sa’yo ako’y mapapamahal.

Noong una ay masaya ang ating samahan
Dahil meron pa rin akong kaunting kalayaan
Ngunit dahil na rin sa kalayaang iyan
Ako’y nagkamali at ikaw ay nasaktan!

Pinilit kong magbago alang-alang sa iyo
Pilit tinalikuran ang sarili kong mundo
Unti-unting nabura ang aking pagkatao
Dahil nawala ang kalayaang meron ako!

Kung dati-rati ay may halakhak sa silid
At maaari pang gawin lahat ng aking ibig
Ngayon ay dalangin kong oras ay lumipas na
Upang bukas ay muling makagulong at magsaya!

Tiniis ko ang lahat, ngunit ako’y nadurog na
Nawala ang bawat ngiti at dati kong sigla.
Nakasanayan ko na rin ang buhay sa selda
Nagsulat akong muli at doo’y nalulong na!

Hindi ko suka’t akalaing pati sa aking mga gawa
Ikaw ay magiisip na muli akong “lumaya”
Ako’y nanahimik, di na lang nagsalita
Hinayaan ko na lamang ang iyong akala!

Ang kagustuhan kong magsulat ng malaya
Ay tila muling lumipad at nawala
Kailan mo kaya ako bibigyan ng tiwala?
Kapag katauhan ko ba’y naging sirang-sira?
______________________________________________